Shinta en Ari

2018 Xandra & Ronald en Ari & Shinta

Op 4 april vertrokken wij van Amsterdam naar Jakarta, vol verwachting van onze Java reis en het weerzien met onze Indonesische familie.


Op 4 april vertrokken wij van Amsterdam naar Jakarta, vol verwachting van onze Java reis en het weerzien met onze Indonesische familie. We hebben eerst een ‘trektocht’ langs de westkust gemaakt van twee weken met als hoogtepunt Ujung Kulon, een National Wildlife Park, waar we verbleven op het eiland Handeuleum en bij Peucang. Beide hadden prachtige Ecologische Guesthouses, simpel, zeer eenvoudig en wars van luxe, maar fantastisch om een keer mee te maken.

Aangekomen in Pangandaran stond ons een heel warm welkom te wachten. We werden uitgenodigd bij Darto en zijn vrouw Juniah thuis om, door hem op zee gevangen, vis te eten en een ontmoeting te hebben met Ari, Shinta en beide vaders van de kinderen. Op deze avond hebben we ook Suryadi voor het eerst ontmoet, de vorige keer dat wij er waren was hij aan het werk en niet in Pangandaran. Een blij weerzien met familie, wat mij enorm raakte omdat ik (door de waan van de dagen in Nederland) vergeten was hoe warm en groot onze familie Meraih Bintang op Java is.

We hebben een rondleiding gehad bij de school + toekomstige uitbreiding van de school, de Rumah Bina Budi, het Skill Center en de 5 eenvoudige stenen huisjes in aanbouw. Lopen in Pangandaran is met deze warmte echt uit den boze, vonden Darto en Suryadi, dus we werden begeleid en rondgereden. Ze doen er echt alles voor om je verblijf zó aangenaam mogelijk te maken en je het gevoel te geven dat je familie bent en dus ook zo belangrijk. Ze leggen je alles met heel veel geduld uit en al je vragen worden beantwoord. Alles heel transparant, eerlijk en oprecht, ook als er iets is voorgevallen wat minder leuk is. Echt alles wordt gedeeld, zoals dat binnen een ideale familie ook hoort en gaat. Het maakt dat je telkens weer terug wil komen.

Het onthaal van alle schoolkinderen is zo aandoenlijk, ze komen allemaal langs om je te begroeten alsof je een BN’er op Java bent. Alle die blije gezichtjes is zo hartverwarmend, dat maak je echt niet alle dagen mee en is gewoon overweldigend. We hebben een aantal klassen/lessen gevolgd, heel leuk en leerzaam hoe het daar gaat. De ontmoeting met alle eMBi kinderen was weer fantastisch, sommige herkennen je van het vorige bezoek en laten je dat ook direct merken. We hebben samen gegeten, gezongen, muziek gemaakt en spelletjes gedaan. Vooral de zondag school was leuk om weer aan mee te doen, Engelse les en Muziekles. 

De RBB kinderen probeerde ons in de RBB de “cup song” te leren, dat was enorm leuk en absoluut onbegonnen werk. Maar wat hebben we met elkaar gelachen en genoten. Met sommige kinderen hebben we, tijdens het wachten, de Engelse taal geoefend en het spelletje “raden naar leeftijden” gedaan. Zeer verrassende uitslagen, waar ook hier weer heel veel bij gelachen werd.

We zijn tevens bij alle zwemlessen van de kinderen geweest. In twee groepen waren ze verdeeld en op twee verschillende dagen. Ronald heeft verwoede pogingen gedaan om ook de vlinderslag uit te proberen, maar dat viel nog best wel tegen. Respect voor de kinderen die al deze verschillende “slagen” leren en soms al kunnen. En fantastisch om te zien hoe de begeleiding vanuit de zwemleraren is, de kinderen genieten er ook enorm van. 

Dit jaar zijn we ook weer met alle kinderen, verzorgers en leraren naar het Saté huis geweest. Wat een genot en wat een chaos was het dit keer, maar ook hier was het motto: “de kinderen eerst”. We waren met zoveel dat het restaurantje “overliep” en niet iedereen tegelijkertijd geholpen kon worden. Grappig om te zien dat echt iedereen hier op aanpast en daar geen enkel probleem van maakt. Dat heb ik hier in Nederland wel eens anders meegemaakt, wat een wereld van verschil.

 

Op onze laatste avond in Pangandaran was een van de meisjes in de RBB, piepjong was ze, wat bezorgd om mij en greep met haar kleine handje mijn hand en begeleide mij de trap op. Tekenend en dient als prachtig voorbeeld voor hoe hartverwarmend de ontvangst door alle betrokkenen bij de stichting Meraih Bintang is. Darto en Suryadi hadden gezorgd dat alle kinderen naar de RBB gekomen waren, zodat we met elkaar gezellig een ijsje konden eten en elkaar gedag zeggen: “tot we elkaar weer zullen zien”