Ihksan, Ichwan, Irfan, Rizky en Jorgen

2016 Jorgen en Ichwan, Rizky, Irfan & Ihksan

Afgelopen Januari was het weer tijd voor mijn jaarlijkse bezoek aan Pangandaran. Het was weer een gevoel van thuis komen, en heerlijk om mijn 4 mannen te zien: Rizky, Ichwan, Irfan en Ihksan.


Het was mijn 4de bezoek aan Pangandaran en het leuke is dat sinds ik mijn 4 jongens sponsor ik duidelijke vooruitgang zie. Uiteraard groeien ze, maar groeien in een ruim begrip. Ook innerlijk zie je ze elk jaar groeien; ze worden opener maar ook volwassen, ze zien er ook goed uit en dat komt deels ook door mijn sponsoring daar ben ik me terdege van bewust. Vrienden om me heen vragen vaak waarom ik dit doe, en waarom juist in Pangandaran: hoe kom je daar terecht? Nou dat zal ik in het kort proberen te omschrijven.

4 jaar geleden was mijn eerste bezoek aan Indonesië. Ik heb toen een rondreis gemaakt van 23 dagen over de eilanden Sumatra, Java en Bali. Onze reisleider kwam uit Pangandaran en toen we tijdens de reis Pangandaran aandeden, heeft hij ons meegenomen naar een lokale school de MB school. Ik was zo vol van emotie dat ik er meer over wilde lezen en ontdekken nadat ik weer thuis was. En zo is het eigenlijk gekomen, 1 kind sponsoren werden er 2 en voor je het weet heb je er vier. Het geeft zo’n voldoening om mensen in mindere gebieden op de wereld te kunnen helpen. Je hoort de laatste jaren veel negatieve verhalen over stichtingen, daar was ik me ook zeer zeker van bewust. Maar Stichting Meraih Bintang is een open transparante stichting waar ik het volste vertrouwen in heb, en ook zeker mijn hart aan verloren heb. 

Ik heb zelf ook jaren gehad dat ik het minder had, en kon toen altijd op steun rekenen van mijn dierbaren. Nu gaat het mij goed dus waarom zou ik mijn geluk niet delen met andere mensen? In Nederland hoef je niet arm te zijn; onze voorzieningen zijn hier allemaal behoorlijk goed geregeld. Maar dat is niet overal op de wereld zo. Het is ook goed voor mezelf want door mijn 4 jongens te ondersteunen, zet het mij ook vaak met beide benen terug op de grond. Alles wat voor ons vanzelfsprekend is, is niet overal zo. Ik hoop mijn sponsorkinderen nog lang te mogen ondersteunen en als ze eenmaal op eigen benen kunnen staan, dan pas zal ik een stapje terug gaan doen. Maar helemaal loslaten dat NOOIT, ik zal ze altijd blijven steunen en waarschijnlijk weer een of meerdere andere kinderen die hulp nodig hebben sponsoren. 

Buiten dat ik elke maand een standaard bedrag voor mijn sponsorkinderen betaal, welke door de stichting is vastgelegd voor de eerste levensbehoeften van het kind en hun educatie, doe ik meer. Als ik ter plaatse ben neem ik mijn kids mee naar de markt en krijgen ze wat ze nodig hebben volgens de lokale mensen van de stichting in Pangandaran (bijvoorbeeld, kleding, schoenen, ondergoed etc). Wat ik ook doe is alle eMBi kinderen een keer trakteren op een ijsje, of een zwem middag in het lokale zwembad. Dit klinkt allemaal alsof ik geen limiet heb, uiteraard is dat wel zo. Maar vergeet niet dat een euro daar veel meer waarde heeft en je meer kinderen mee blij kunt maken dan hier. 

Ik ben een alleenstaande man, met een goede baan en kan ook wel wat missen. Maar vergeet niet dat iedereen op zijn of haar manier een steentje bijdraagt en dat is het leuke. Help de stichting helpen en doe dat op jouw manier. Lieve mensen een kind sponsoren is zo mooi om te doen, het geeft me een voldoening, vreugde, een goed gevoel. En je krijgt er veel warmte en dankbaarheid voor terug!! Het is een geweldig doel.

 

Ik kan nog uren zo door schrijven merk ik, maar kijk gewoon eens op de site van meraih bintang en als het kan: help ze helpen door het sponsoren van een kind, door vriend te worden van de stichting of gewoon een donatie te doen.

Groet,
Jorgen van den Berg, februari 2016