Gijs, Teun en Cita

Familie van Oversteeg en Cita

Indrukken van ons bezoek aan Pangandaran, het dorpje waar de Meraih Bintang activiteiten plaatsvinden.

Allereerst wil ik ons graag even voorstellen: wij zijn de familie van Oversteeg, bestaande uit: Joost (41), Elsbeth (45), Teun (9) en Gijs (7).


Wij zijn vanaf het prille begin van Meraih Bintang al geboeid door de activiteiten en ontwikkelingen van de stichting die mede is opgericht door onze goede vrienden Loek en Anita. Daarom zijn wij ook juist met hen dit avontuur aangegaan om de activiteiten ter plaatse in Pangandaran, zuidwest Java te bezoeken. We wilden graag de kinderen waar Meraih Bintang zich op richt ontmoeten en de school gaan bezoeken die door Meraih Bintang is gebouwd. Aanvankelijk vonden wij onze jongens nog te jong om zo’n reis naar de Tropen te maken, maar in december 2014-januari 2015 durfden we het aan om naar de oorsprong van Meraih Bintang te reizen. 

De vliegreis verliep zonder problemen, los van feit dat we ongeveer 25 dozen met gedoneerde boeken moesten mee helpen inchecken, wat ons op verbaasde blikken kwam te staan op Schiphol.

Bij aankomst in Jakarta hebben we de lokale bestuursleden van Meraih Bintang, Darto en Suryadi voor de eerste keer ontmoet en deze ontvangst was heel hartelijk en warm. Darto en Suryadi vergezelden ons op onze reis door Java naar de eindbestemming Pangandaran. Onderweg hebben we diverse stops gemaakt waarbij de ervaring van Suryadi erg van pas kwam om ons de lokale gebruiken, prachtige natuur en cultuur te vertellen. 

De eerste dagen stonden in het teken van het acclimatiseren aan het klimaat en ook aan het voedsel. Leerzame ervaring om een stukje Nederlandse historie terug te zien aan de andere kant van de wereld en bijvoorbeeld grafstenen tegen te komen waarop oerhollandse namen vermeld staan zoals ‘Jacobus’ en ‘Hendrikus’. 

Na een paar dagen was het zover; we reden Pangandaran binnen. We waren voorbereid door Darto en Suryadi dat er een ‘paar mensen ons welkom zouden heten’. Op de plaats van bestemming aangekomen bleek de hele school paraat te staan, de overige eMBi kinderen, vergezeld van het halve dorp. Onwennig stapten we uit de bus en blij verrast kregen we een prachtige bloemenkrans omgehangen. Er werd gezongen, traditionele Javaanse dansen opgevoerd en er waren toespraken. Achteraf bleek dat wij de gehele bijeenkomst naast onze pleegdochter, Cita, te hebben gestaan, zoals is gebleken uit de foto’s die er gemaakt zijn.

Voordat we de reis gingen maken hadden we besloten om sponsorouder te worden. Nu we in Pangandaran waren aangekomen was het moment daar – we zouden ons sponsorkind gaan ontmoeten. We hadden gevraagd om een kind te mogen gaan sponsoren dat onze steun het hardst nodig had. In overleg bleek dit Cita te zijn, een meisje van 9. Cita komt uit een gezin van 2, Cita zelf en haar broertje Putra van 3. Helaas waren er geen financiële middelen thuis voorhanden om haar naar school te laten gaan; haar vader is visser en moeder heeft, naast haar 2 kinderen en het huishouden, hier en daar wat losse inkomsten. Al met al ontoereikend om Cita naar school te laten gaan. 

De woonsituatie waar we het gezin in aantroffen was zonder meer schrijnend te noemen. Letterlijk een gammel hutje, opgetrokken van bamboeschermen en met een rieten dak, 2 kamers en 1 gloeilamp. Er waren 2 vloerkleden waar de familie op sliep. Er was nauwelijks voldoende geld om in de eerste levensbehoeften te voorzien, laat staan geld voor school, kleding of andere zaken.

 

Het toeval wilde dat het kerstavond was dat we naar het gezin van Cita zouden gaan om te vragen of haar ouders het goed zouden vinden dat we haar gingen sponsoren. En hoewel Kerst niet echt wordt gevierd in het overwegende Islamitische Java, denk ik dat we toch een beetje een kerstgevoel hebben mogen brengen. Hiermee bedoel ik dan vooral: het zorgen voor je medemens door een kleine bijdrage te leveren aan een nieuwe start/nieuwe kans. De reactie van Cita’s vader en moeder op onze vraag zullen we nooit meer vergeten. Het was een ontzettend emotioneel moment, zowel voor Cita’s ouders, voor Cita zelf en voor ons. Je beseft dan dat je een groot stuk zorgen wegneemt van de ouders en de opluchting en dankbaarheid waren bijna tastbaar in de kleine hut van het gezin. Mede door de sponsorbijdrage kan Cita nu naar school en krijgt ze de mogelijkheid om zichzelf te ontwikkelen tot wat ze graag wil worden in plaats van dat ze al vroeg moet gaan werken; naast het delen van de zorg voor het gezin en de voortdurende strijd om de eindjes aan elkaar vast te knopen. 

Cita is daadwerkelijk naar de middenschool gegaan en heeft zich daar ontwikkeld tot een gemotiveerde en pientere leerling met goede resultaten. Ze kan nu ook echt leerling zijn en hoeft niet de zorg van het gezin mee te dragen. Op foto’s en verslagen begrijpen we dat ze ook echt kind kan zijn en helemaal is opgebloeid. We zijn blij dat we het gezin en bovenal Cita kunnen helpen en kijken met dankbaarheid terug op onze reis en ons besluit.

Joost van Oversteeg, februari 2016