Irfan en Ichwan

2014 Jorgen en Ichwan, Rizky & Irfan

"De grootste familie van Indonesië dat is Stichting Meraih Bintang”

Januari 2013, ik heb een geweldige ontmoeting mogen ervaren in een heel bijzonder dorp op West-Java genaamd Pangandaran.


Ik zal even kort proberen uit te leggen hoe alles tot stand is gekomen, ik was Januari 2013 bezig met een rondreis door Sumatra, Java en Bali. Op Java hebben we een dorpje bezocht genaamd Pangandaran, ik had hier voorheen nog nooit van gehoord. We hebben daar een school bezocht, op het moment dat we binnen kwamen stonden er tal van kinderen in hun mooiste kleren met een angklung in hun handen, even later speelde en zongen ze een een liedje voor ons en tranen schoten me in de ogen. Later heb ik een tijdje met een schooljuffrouw staan praten, en kwam er al snel achter dat er een Nederlandse stichting achter zit die al dit moois waar maakt dankzij een enorme inzet van twee werelddelen die innig met elkaar op deze manier verbonden zijn. Ik wist toen we onze reis vervolgde dat dit niet de laatste keer was dat ik hier zou zijn …

Nu ruim een jaar later ben ik weer op bezoek geweest in Pangandaran, en met een hele andere intentie dit keer. Nadat ik vorig jaar terug kwam thuis heb ik al vrij snel contact gezocht met stichting Meraih Bintang, en ben gaan kijken waar ik mijn steentje kan bijdragen. Mij kwam toen het sponsor een kind' project ten gehore, en al vrij snel was een ondersteuning voor foster zoon Ichwan een feit. Ichwan is een geweldig kereltje zei mijn gevoel, echter ik moest toen kiezen tussen twee jongens die op de wachtlijst stonden want een kind sponsoren doe je niet voor een korte periode uiteraard. All snel hierna volgde mijn tweede foster zoon Rizky. Ook hij is uiteraard een geweldig kereltje. Toen was het duidelijk: ik wilde naar Pangandaran om de heren in het echt te gaan ontmoeten en toch eens goed te gaan kijken hoe de mensen daar nou leven en wonen. Daarom heb ik besloten om op 23 Januari 2014 naar Pangandaran te gaan, van het begin tot het einde ben ik in de ene na de andere verassing terecht gekomen. Van emotie's met een lach tot emotie's met een traan.

Ichwan rende na mijn aankomst al heel snel naar me toe, en heeft me ook niet meer uit het oog verloren. Bij Rizky duurde het wat langer, wat ook begrijpelijk is want hij is pas 3 jaar geworden. Eenmaal bijgekomen van al deze gebeurtenissen, ben ik een dag later naar de kleuterschool gegaan van de stichting, en al heel snel lag ik op de grond met de kids en waren samen aan het kleuren knippen plakken. Wat mij daarin het meeste raakte was dat ze met zo weinig en in een korte tijd van niet veel naar heel veel zijn gegaan. Ondanks dat de kinderen het er vaak moeten doen met de middelen die er zijn, kan ik u vertellen dat ze nu al tot een geweldig resultaat zijn gekomen. Er staat een prachtige school waar heel veel activiteiten worden georganiseerd, van de gewone kleuter lessen tot na schoolse engelse lessen en zelfs speciaal een middag klas voor de moslim gemeenschap. En dat is het mooie wat ik ervaren heb; het maakt niet uit welke religie je hebt we zijn allemaal gelijk. Er wordt door de stichting ook heel veel aandacht besteed aan cultuur, zo heb ik meerdere traditionele danslessen bij mogen wonen voor de kids waar ze op een speelse manier leuke dansen leren met door de ibu ibu uit het dorp zelf gemaakte bijpassende kostuums. Zelfs heb ik ook een paar uitvoeringen mogen bijwonen, en dan is het een genot om de kids weer even te zien stralen. 

Inmiddels zijn de kids niet weg te krijgen bij me, en zelfs Rizky heeft me gevonden en komt elke dag even buurten. Vertelt me hele verhalen waar ik uiteraard niks van begrijp maar zo dankbaar en lief ja helemaal geweldig!!

Het is één grote gemeenschap, en al de kids die het wegens de zwakke financiële situatie van de ouders/verzorgers moeilijk hebben worden gesteund door het zogenoemde sponsor project. Het is voor ons Europeanen heel makkelijk om ze helemaal vol te stoppen met allerlei luxe artikelen, want wat voor ons 1 euro is, is voor hen 10 euro. Maar als je dat gaat doen ga je natuurlijk jaloezie creëren binnen de gemeenschap voor de families waarvan de kinderen geen sponsor ouders hebben, en dat wordt door de stichting heel duidelijk bewaakt, iets geven is okay maar wel met een gedoseerde mate, en ook echt wat alleen nodig is. Dit is een heel goed statement waar heel goed op gelet wordt. De stichting staat in mijn ogen heel duidelijk opgesteld, en niet alleen geld schenken of andere dingen die nodig zijn, nee een donatie is pas het begin: elke stap tot het einde wordt geheel begeleid door de stichting, een stichting die heel open is en elke stap heel duidelijk overweegt en kenbaar maakt waarom zus en zo. 

Tijdens mijn verblijf  bleef er steeds een jongen in mijn oog hoek geplakt zitten. Ik heb het nu over Irfan een jongen van 9. Zijn vader is bouwvakker en heeft geen werk. Het gezin bestaat verder nog uit een moeder, een kleinere dochter en jongere zoon. Ik heb hier met Anita over gesproken en wilde wel eens thuis gaan kijken bij Irfan, dit was geen probleem en zo gezegd, zo gedaan. Irfan zat ook in het sponsor project maar had nog geen sponsor gevonden, dit verhaal en deze mensen hebben mij zo aangegrepen dat ik besloten heb om hem als derde zoon te sponsoren. Het is zo geweldig het sponsor project, er zijn zoveel mogelijkheden om deze kinderen met minimale middelen blij te maken en het leven van een kind echt te veranderen. Ik zeg doen lieve mensen, het is geweldig en de meest directe hulp die je kunt bieden.

Helaas heeft het woord 'stichting' in de loop der jaren een heel negatief beeld gekregen in Nederland, ook bij mij. Maar als ik kijk wat deze stichting allemaal verwezenlijkt en de kracht, de warmte, de liefde, het samen zijn en samen maar een doel hebben namelijk de kinderen in Pangandaran een mooie toekomst te bieden heeft mijn mening doen veranderen. Help ze helpen lieve mensen!

Mij is gevraagd om een kort verslag te schrijven over mijn ervaringen in die twee weken Pangandaran, dat is heel moeilijk. Ik heb nu geprobeerd u in een kort verhaal een indruk te geven over mijn bevindingen. Ik hoop dat ik uw interesse heb gewekt en mocht u meer over mijn bevindingen willen weten dan mag u altijd contact met mij opnemen via e-mail

Het volgende bezoek aan Pangandaran staat alweer gepland voor Januari 2015!

Met vriendelijke groet, Jorgen van den Berg